Nauczyciele / Zajęcia

Nauczyciele Sfery Ruchu_Toruń 2026

Anna Maria Krysiak,

tancerka, choreograf, pedagog tańca współczesnego. Absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Poznaniu. W 1990-1992 tancerka Teatru Wielkiego im. St. Moniuszki w Poznaniu. W 1991-2005 tancerka Śląskiego Teatru Tańca w Bytomiu (Jacek Łumiński). W latach 2004-2008 współpracowała z W&M Physical Theatre Melissa Monteros i Wojtek Mochniej (Kanada). W latach 2006-2008 była choreografem i tancerką w Theatre Junction at the Grand (Calgary/Kanada). Od 2009 roku pracuje jako niezależny choreograf, tancerka i pedagog tańca współczesnego tworząc spektakle zarówno w Polsce jak i poza granicami kraju. Współpracuje z  Teatrem Wielkim, Operą Narodową występując w spektaklach takich reżyserów jak m.in. Andrzej Chyra, Maja Kleczewska, Jan Komasa, Maciej Prus,  Mariusz Treliński, Agnieszka Smoczyńska i Barbara Wysocka.

Jako reżyserka i choreograf stworzyła takie spektakle jak: „Apie mus”  Aura Dance Theatre (Kowno-Litwa) i „Siksika - Real People" (Poznań) czy „Nowa Ziemia " OTT (Olsztyn).

Jako choreograf współpracuje z reżyserem Wojtkiem Klemmem. Wspólnie zrealizowali „Antygonę” Sofoklesa (Lucerne Theatre), „Czyż nie dobija się koni”  Horace Mccoya (Harward Univercity Cambrige), „Świętą Joannę Szlachtuzów” (Teatr Bogusławskiego Kalisz) , „Edypa Tyrana" Sofoklesa (Teatr Horzycy Toruń), „Wesele" Stanisława Wyspiańskiego (Teatr Szaniawskiego Wałbrzych) i „Powarkowywania drogi mlecznej" Bon Parka (Teatr Słowackiego Kraków), „Pan Tadeusz” (Teatr Słowackiego Kraków), „Ludzie Bezdomni” (Teatr Miejski Gliwice). Wraz z reżyserem Kubą Roszkowskim wspólnie zrealizowali takie spektakle jak m.in. „Iliada” Homera, „Calineczka” Jana CH. Andersena, (Teatr Ludowy Kraków), „Odyseja” Homera (Teatr Lalek Wrocław), „Don Kichot” (Teatr Śląski Katowice) oraz Mają Kleczewską „Ocalone”, Magdą Łazarkiewicz „Persona” i Dominiką Feiglewicz „Romeo i Julia” i „Bóle fantomowe”.

W 2000 r. otrzymała medal im. Karola Szymanowskiego 200-lecia baletu polskiego za wybitny wkład w rozwój sztuki tanecznej, przyznany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2023 roku jej choreografia do spektaklu „Romeo i Julia” (Teatr J. Słowackiego w Krakowie) została nagrodzona „Złotyn Yorickiem” na 27. Festiwalu Szekspirowskim.

fot. Bartek Barczyk Teatr Słowackiego

Warsztat: Taniec współczesny

Styl ruchu Anny Krysiak powstawał na bazie wieloletniego doświadczenia pracy w Śląskim Teatrze Tańca oraz pracy z wieloma reżyserami , pedagogami i choreografami z Europy, Kanady, Anglii i USA. Jest on wynikiem własnych badań nad transformacją i możliwościami ciała człowieka, koncentrując się na naturalnych impulsach z niego wypływających, pracy z energią, intencją, wyobraźnią i tym co wprawia nas w ruch i dlaczego; wykorzystuje swobodny przepływu energii, pęd, ciężar ciała i balans (stan między równowagą a upadkiem)

Warsztat: Ciało jako mapa świadomości

Te zajęcia uczą nas jak obserwować i postrzegać ciało jako mapę naszej świadomości, jak tematy, z którymi pracujemy rezonują z ciałem wprawiając go w ruch, który jest poza naszą kontrolą, czyli nie jak się ruszamy, tylko co porusza nas.

Paweł Urbanowicz,

tancerz, choreograf, pedagog, absolwent Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie (obecnie Akademia Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie), gdzie odbył szereg asystentur przy zajęciach aktorskich oraz spektaklach dyplomowych. Po studiach współpracował m.in. z Bytomskim Teatrem Tańca i Ruchu Rozbark (Rozkosz chor. Jakub Lewandowski, Plateau chor. Maciej Kuźmiński), Teatrem Śląskim im. St. Wyspiańskiego (Wujek.81. Czarna Ballada reż. Robert Talarczyk), W & M Physical Theatre in Calgary w Kanadzie (We_selle chor. Wojciech Mochniej), Maciejem Gorczyńskim (Woyzek), Franciszkiem Szumińskim (Mewa). Stypendysta Miasta Suwałk osobom zajmującym się twórczością artystyczną, tworzeniem, rozpowszechnianiem kultury oraz opieką nad zabytkami na rok 2018. Współzałożyciel Vagabond Physical Collective, reżyser spektaklu Lorem Ipsum w wykonaniu tegoż kolektywu. Prezes Stowarzyszenia Aktywności Społeczno-Artystycznej “Nie Po Drodze”, Członek Zarządu Fundacji Nowszego Teatru.

Jako tancerz kształcił się głównie w Polskiej Technice Tańca Współczesnego Jacka Łumińskiego, lecz jego alfabet ruchowy silnie bazuje na metodzie Dynamic Phrasing Macieja Kuźmińskiego. Jako reżyser i choreograf korzysta głównie z doświadczenia zdobytego podczas wieloletniej pracy z Janem Peszkiem (najpierw jako student, następnie jako asystent pedagoga, a ostatecznie jako asystent reżysera). Do tworzenia spektakli posługuje się technikami aktorskimi Michaiła Czechowa, zasadami kompozycji Viewpoints Method oraz choreologią Rudolfa Labana.

fot. Julia Banduch

Warsztat: Techniki funkcjonalne tańca współczesnego

Taniec współczesny to bardzo pojemny worek, w którym mieszczą się rozmaite podejścia do ruchu, ciała czy muzyki. Techniki funkcjonalne to najprościej mówiąc te techniki, które skupiają się na generowaniu ruchu, a pozostałe jego aspekty - kształt, dynamika, rytm, energia - są niejako skutkiem ubocznym tego podejścia. Podczas warsztatów poznamy szereg elementów i zasad technik funkcjonalnych, połączymy je w dłuższe sekwencje oraz przyjrzymy się, jak takie spojrzenie na taniec wpływa na obecność sceniczną wykonawcy. 

Warsztat: Dynamic Phrasing - Floor Work

Dynamic Phrasing to autorska metoda ruchu i kompozycji rozwijana przez Macieja Kuźmińskiego od 2009 roku. Jej głównym celem jest stworzenie i wykorzystanie przepływu energii przez ciało, które poprzez różnorodność rytmów i odcieni jakości buduje wszechstronność i „miękką siłę” w tancerzu. Opierając się na 5 filarach: I - Pętla, II - Laboratorium ruchu, III - Frazy i Repertuar, IV - Praca z podłogą i V - Rekompozycja (koszyk zadań), Dynamic Phrasing tworzy kompletny język wypowiedzi, pozwalając jednocześnie na powrót do radości i spokoju ruchu.

Filar IV Dynamic Phrasing: Floor Work korzysta ze spójnego, ograniczonego ruchu, pozwalającego tancerzowi poruszać się z wydajnością i szybkością. Podczas warsztatów stawiamy wyzwania naszej orientacji przestrzennej oraz koordynacji. Operowanie energią przybiera tu formę przekierowywania jej przepływu poprzez użycie odpowiedniego tonusu mięśniowego - tzw. miękkiej siły oraz aktywnego kontaktu z podłogą. Dynamic Phrasing IV: Floor Work jest podstawą do zrozumienia mechanizmów ruchu w podłodze, buduje wytrzymałość, siłę i orientację przestrzenną, zapewniając kompletny, spójny i silny scenicznie język ruchu.

Jacek Owczarek,

prof. AM, tancerz, choreograf, pedagog, kierownik Instytutu Choreografii i Technik Tańca na Akademii Muzycznej w Łodzi, dyrektor Materii

W latach 1994-2003 był tancerzem Teatru Tańca Alter prowadzonego przez Witolda Jurewicza w Kaliszu, współpracował z Teatrem Bretoncaffe w Warszawie.

Był aktorem i tancerzem w Teatrze Nowym w Łodzi, wziął wówczas m.in. udział w  spektaklu Piotra Cieplaka Przed południem, przed zmierzchem.

Tworzył choreografię, ruch sceniczny i występował w kilkudziesięciu przedstawieniach teatralnych, współpracował m.in. z Pawłem Miśkiewiczem, Mikołajem Grabowskim, Piotrem Cieplakiem, Konradem Dworakowskim oraz Darią Kopiec.

Od 1996 uczy tańca współczesnego i kontakt improwizacji.. Współautor Międzynarodowego Festiwalu Kino Tańca w Łodzi (2002–2006)

Brał udział w międzynarodowych projektach, m.in. w berlińskim teatrze Volksbühne, w Paryżu i Mau-Beige we Francji, w ramach festiwalu Roma Europa oraz w Museums Quartier w Wiedniu.

W 2009 założył w Łodzi grupę Pracownia Fizyczna, stworzył spektakle jak Meandrująca rzeka, a3, Zdarzenia we współpracy z muzykami Pawłem Szamburskim i Patrykiem Zakrockim, Re:akcje, Fajdros, (dwa ostatnie powstały we współpracy z Dotknij Teatru).

Tańczył w spektaklu Soul Project / PL Davida Zambrano, zrealizowanego przez Pracownię Fizyczną we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu Zamówienia choreograficzne.

Finalista programu Teatr Polska 2022r spektakl Litos

Od 2020 Fundacja Materia, którą stworzył wraz z Sonią Nieśpiałowską-Owczarek, jest nowym typem instytucji kultury, opartej na stałej współpracy organizacji pozarządowej z instytucjami państwowymi i samorządowymi. Materia tworzy w Łodzi całoroczną scenę, miejsce do prób i rozwijania programów dla widzów i praktyków dedykowanych tańcowi współczesnemu i choreografii.

Materia to nowa, otwarta przestrzeń dla tańca i choreografii tworzona w dialogu z widzami, praktykami, profesjonalistami i amatorami umożliwia eksplorowanie materii i formy tańca w oparciu o różne metody pracy z ciałem, tak w procesie twórczym jak w profilaktyce i terapii.

Warsztat: Kontakt improwizacja

Kontakt improwizacja jest formą tańca, z natury improwizowaną. Swój język opiera na naturalnych prawach, jakie rządzą ruchem (grawitacja, pęd, inercja). Wykorzystuje pełną gamę ruchową – od bezruchu do ruchu skrajnie atletycznego. Zawiera naukę o dotyku, intymności i komunikacji. „Dwoje ludzi improwizując ruch, używając podłogi i siebie nawzajem jako powierzchni oparcia, bazują na grawitacji jako stałej, na ruchu od bezwładu do pędu jako zmiennej, na nieruchomych (podłoga) i ruchomych (skóra, mięśnie, kości, masa) cechach danej im powierzchni, po której tańczą.” Tancerze pozostający w kontakcie fizycznym nie dążą do określonego celu, lecz raczej są otwarci na wciąż zmieniającą się rzeczywistość fizyczną w danym miejscu, z daną energią”, tworząc innowacyjny ruch. Kierunek impulsu pomiędzy tancerzami nie jest rządzony regułami, lecz ciągłymi zmianami roli przez tancerzy w danym momencie tańca. Umysł unika przewidywania i wspominania zadań, jest obecny w teraźniejszości, pośredniczy między możliwościami i najprostszymi dostępnymi rozwiązaniami w budowaniu energii przez tancerzy. Ufanie sobie nawzajem i samemu sobie musi być całkowite, tak jak obecność i zdolność reagowania. Kontakt improwizacja angażuje ciało, skupia się na fizycznym doświadczeniu. Buduje relacje pomiędzy dwiema osobami dając najgłębszą świadomość chwili obecnej. „Dialog” odbywa się tu między dwiema osobami, które „tu i teraz” budują przestrzeń. Ruch tworzony zgodnie z zasadami kontakt improwizacji, nie może być zaplanowany. Działanie i poszczególne formy wypełniające przestrzeń rozwijają się zgodnie z porządkiem czasowym każdego poszczególnego układu tanecznego i nie są do powtórzenia. Istotne jest przede wszystkim to, aby tancerz nabierał pewności i zaufania do drugiej osoby oraz do własnego ciała. Tancerze dostrajają się do siebie nawzajem, ćwiczą swoją wrażliwość głównie poprzez wyrabianie w sobie zdolności bycia otwartym na partnera.

Warsztat: Improwizacja sceniczna

Warsztat dotyczył będzie zapoznaniu się z narzędziami istotnymi dla improwizacji scenicznej. Najważniejszym warunkiem koniecznym do spełnienia przez tancerza improwizującego jest bycie obecnym w danym momencie. Wszystkie narzędzia, które stosuję w swojej pracy służą temu, aby ową obecność rozwijać. Koncentracja polega na skierowaniu całej energii na jedno zadanie. Koncentracja sprawia, że nie istnieje nic ważniejszego ponad to, co robi tu i teraz. Warunkiem istnienia „tu i teraz” jest skierowanie swojej uwagi na zmysły, bo przecież poprzez nie odbieramy sygnały, jakie docierają do nas w danym momencie oraz poprzez nie wysyłamy informacje. Ujmując rzecz od innej strony można by powiedzieć, że kanały zmysłowe są to modalności, w których pojawia się doświadczenie. Obecność „tu i teraz” w improwizacji tańca wspiera angażowanie w kreowanie ruchu zmysłów m.in. słuchu, wzroku, dotyku, proprioreceptywnego zarówno w rozumieniu zdolności oceny ułożenia części własnego ciała względem siebie jak i względem przestrzeni. Zmysł wspólny jest z jednej strony połączeniem wszystkich zmysłów, zbiorczym zestawieniem wyników, z drugiej strony jest płaszczyzną, na której zmysły mogą się próbować przenikać i wzajemnie się naśladować. Zmysły służą byciu w danym momencie, obserwacji tego, co dzieje się wewnątrz i na zewnątrz. Zasadniczo im więcej poprzez zmysły obserwujemy obszarów, tym bardziej jesteśmy obecni. Improwizacja sceniczna to dla mnie tworzenie przedstawienia w czasie rzeczywistym. Umiejętność obserwowania i korzystania z narzędzi pozwala podejmować decyzje podczas improwizacji, stopniować i różnicować swoje działania, komponować ruch w czasie i przestrzeni, budować tematy, dialogować z muzyką, przestrzenią, pojawiającymi się wrażeniami, emocjami i przeżyciami oraz działaniami partnerów.

Katarzyna Bukowska,

nauczycielka jogi, techniczka masażystka, założycielka przestrzeni pracy z ciałem „W PEŁNI”.
Jej ścieżka to wielowymiarowa podróż przez praktyki somatyczne, neuroplastyczne i oddechowe – od klasycznej hatha jogi, przez pranajamę, techniki automasażu, neuromobilizację, aż po pracę z dźwiękiem. W pracy łączy elementy jogi, pracy powięziowej, koncentracji oddechowej oraz muzykoterapii – wykorzystując m.in. wibracje mis tybetańskich i techniki komórkowego harmonizowania ciała poprzez dźwięk.
Jej zajęcia to nie tylko praktyka asan – to subtelna praca z głębokimi warstwami ciała i układu nerwowego, której celem jest odnajdywanie harmonii ruchu, oddechu, świadomości i wibracji.

Poprzez ruch intuicyjny, świadomy dotyk, oddech kierowany intencją oraz terapeutyczną moc dźwięku, wspiera procesy autoregulacji, głębokiego odprężenia i powrotu do pełnej obecności w ciele.
Uważa ciało za mądrą, samoregulującą się strukturę, która – kiedy jest wysłuchana – staje się przewodnikiem w stronę wewnętrznej ciszy, regeneracji i wolności.

Na co dzień inspiruje ją kontakt z naturą, cykliczność życia oraz czuła obecność we własnym ciele.
Na festiwalu Sfera Ruchu poprowadzi autorskie warsztaty, podczas których praktyka jogi wzbogacona zostanie o elementy automasażu, pracy z mapą ciała w mózgu oraz narzędzia wspierające neuroplastyczność, koncentrację i świadome odprężenie.
To zaproszenie do spotkania ze sobą – w pełni.

Poranna joga

Pierwsze zajęcia: wyciszenie układu nerwowego i zwiększenie świadomości ciała poprzez oddech, skan ciała połączony z automasażem. Łagodna praktyka hatha jogi. Podstawowe neuromobilizacje. Integracja ruchu i czucia ciała.

Drugie zajęcia koncentrują się na poprawie mobilności i pracy w dostępnych zakresach. Automasaż - przygotowanie tkanek do większego obciążenia. Praktyka hatha jogi ukierunkowana na utrzymanie stabilnych pozycji. Dynamiczna neuromobilizacja wspierająca zwiększanie zakresu ruchu. Zakres i kontrola w prostych sekwencjach.

Trzecie zajęcia integrują wcześniejszą pracę w dynamicznym i płynnym ruchu. Automasaż – krótsza i zindywidualizowana forma. Hatha joga - sekwencja z rotacjami i zmianą poziomów. Elementy neuromobilizacji są włączone w ruch, zamiast izolowanych ćwiczeń. Praca z oddechem.